Van mijn twaalfde af ben ik al paardengek tot frustratie van mijn ouders (geen aandacht aan besteden dan gaat dat wel over). Ik ben begonnen op een manege met tien lessen en  ponykampen, daarna al vrij snel in het dorp een verzorgpaardje gezocht. Na een flinke valpartij van een paard verschillende jaren niet gereden omdat ik bang was geworden (met elleboog uit de kom klim je niet zo snel meer terug op het paard). Daarna weer gaan lessen op een manege en toen uiteindelijk een eigen paard aangeschaft. Kobus, een fjord, was een paardje dat mij veel bijgebracht heeft. Toen ik getrouwd was en hoogzwanger van de tweede moest Kobus weg op de plaats waar hij stond (vijf keer verhuist in acht jaar) en toen heb ik hem weggegeven aan een instelling voor moeilijk opvoedbare kinderen.

Toen de kinderen groter werden ben ik vrijwilligerswerk gaan doen bij de Donksbergen, een instelling voor verstandelijk gehandicapten. Hier heb ik twee jaar gereden met de rolstoelsjees, een huifkar waar rolstoelen op kunnen. Maar ik wilde meer, ik las over een opleiding voor paarden massage van massage hippique. Ik schreef me in voor de basiscursus en daarna voor de opleiding. Het is heerlijk om op een andere manier met paarden bezig te zijn en ze ondertussen veel te geven.

Mariëlle Smolders-Hems